Od wielu lat jednym z najczęstszych problemów w gabinetach zarówno lekarzy pierwszego kontaktu, jak i specjalistów, są zaburzenia czynnościowe przewodu pokarmowego. Statystyki wskazują, że nawet 50% pacjentów zgłaszających się po poradę ma objawy IBS (irritable bowel syndrome – zespół jelita drażliwego), niezależnie od głównej przyczyny wizyty (1). Według Kryteriów Rzymskich IV, opisujących klasyfikację i leczenie zaburzeń czynnościowych przewodu pokarmowego, choroby te są zmienną kombinacją przewlekłych lub nawracających objawów żołądkowo-jelitowych bez zmian strukturalnych lub biochemicznych. Jednak już w 2016 r., kiedy zostały opublikowane wspomniane kryteria, termin „czynnościowe” był szeroko dyskutowany, jako niewystarczająco specyficzny oraz potencjalnie stygmatyzujący, co potwierdza niejasny charakter zaburzeń. Ponadto coraz szersza wiedza na temat patofizjologii chorób czynnościowych oraz wzajemnego wpływu innych czynników, np. diety, mikrobioty, aktywności neurotransmiterów i hormonów jelitowych, spowodowała potrzebę weryfikacji patogenezy i leczenia zaburzeń czynnościowych przewodu pokarmowego (2).

Zaloguj się i przeczytaj bezpłatnie całą treść artykułu.

Nie masz jeszcze konta dostępowego?
Zarejestruj się bezpłatnie, a otrzymasz:
* dostęp do wszystkich doniesień oraz pełnych tekstów artykułów naukowych w naszej Czytelni,
* prawo do bezpłatnego otrzymywania newslettera "Aktualności TERAPIA" z przeglądem interesujących i przydatnych wiadomości ze świata medycyny oraz systemu ochrony zdrowia w Polsce i na świecie,
* możliwość komentowania bieżących wydarzeń oraz udziału w ciekawych quizach i konkursach.
Zapraszamy serdecznie, dołącz do naszej społeczności.