Medycyna rodzinna Terapia 2025, 12 ( 455 ) : 58 - 66
Adiuwanty szczepionkowe: mechanizmy działania i najnowsze osiągnięcia
Vaccine adjuvants: mechanisms of action and recent advances
Szczepienia działają za pośrednictwem układu odporności, dlatego paradoksem pozostanie, że najsłabiej odpowiadają na nie osoby, które najbardziej ich potrzebują, w tym osoby starsze z towarzyszącym nieuniknionym starzeniem się odporności (immunosenescencja) czy osoby w immunosupresji. Adiuwanty (łac. adjuvare – wspomagać) zostały po raz pierwszy zdefiniowane w latach 20. ubiegłego wieku jako substancje, które w połączeniu z antygenem indukują silniejszą odpowiedź immunologiczną niż sam antygen. Ich skuteczność immunologiczną dostrzeżono już w 1926 r., gdy Glenny wykazał, że sole glinu zwiększają wytwarzanie przeciwciał po szczepieniu w porównaniu z podaniem samego antygenu (1). Przez niemal stulecie adiuwanty były postrzegane jako bierne nośniki i substancje miejscowo drażniące, które miały na celu jedynie zatrzymanie antygenu w miejscu podania (tzw. „efekt depozytu”).
Zaloguj się i przeczytaj bezpłatnie całą treść artykułu.
Nie masz jeszcze konta dostępowego?
Zarejestruj się bezpłatnie, a otrzymasz:
* dostęp do wszystkich doniesień oraz pełnych tekstów artykułów naukowych w naszej Czytelni,
* prawo do bezpłatnego otrzymywania newslettera "Aktualności TERAPIA" z przeglądem interesujących i przydatnych wiadomości ze świata medycyny oraz systemu ochrony zdrowia w Polsce i na świecie,
* możliwość komentowania bieżących wydarzeń oraz udziału w ciekawych quizach i konkursach.
Zapraszamy serdecznie, dołącz do naszej społeczności.
Dodaj komentarz