Leki rozluźniające mięśnie szkieletowe (miorelaksanty) stanowią niejednorodną grupę substancji o różnej strukturze chemicznej i mechanizmie działania, ale zbliżonym efekcie klinicznym. Są zarejestrowane i powszechnie stosowane w leczeniu dwóch różnych rodzajów schorzeń (1–3):
■ spastyczności spowodowanej chorobami ośrodkowego układu nerwowego (OUN), np. w przebiegu stwardnienia rozsianego, uszkodzenia rdzenia kręgowego i mózgu, porażenia mózgowego, chorób neuronu ruchowego;
■ bólu i skurczu mięśni szkieletowych spowodowanymi schorzeniami narządu ruchu i obwodowego układu nerwowego, np. w przebiegu fibromialgii, bólu mięśniowo-powięziowego, ostrych i przewlekłych zespołów bólowych mięśniowo-szkieletowych (m.in. ostry ból krzyża).

Zaloguj się i przeczytaj bezpłatnie całą treść artykułu.

Nie masz jeszcze konta dostępowego?
Zarejestruj się bezpłatnie, a otrzymasz:
* dostęp do wszystkich doniesień oraz pełnych tekstów artykułów naukowych w naszej Czytelni,
* prawo do bezpłatnego otrzymywania newslettera "Aktualności TERAPIA" z przeglądem interesujących i przydatnych wiadomości ze świata medycyny oraz systemu ochrony zdrowia w Polsce i na świecie,
* możliwość komentowania bieżących wydarzeń oraz udziału w ciekawych quizach i konkursach.
Zapraszamy serdecznie, dołącz do naszej społeczności.