Cukrzyca jest obecnie nie tylko najczęściej występującą chorobą niezakaźną, ale cechuje ją również najszybsze tempo wzrostu zachorowań. Według aktualnych szacunków globalna populacja osób w wieku 20–79 lat z udokumentowaną cukrzycą liczy ok. 589 mln. Prognozy wskazują, że w roku 2050 liczba ta zwiększy się do 852,5 mln. Uwzględniając ok. 464 mln osób ze stanem przedcukrzycowym (prediabetes) łączna liczba osób z zaburzeniami metabolizmu glukozy różnego stopnia przekracza miliard. Przytoczone dane są alarmujące i wymagają pilnej interwencji zarówno w zakresie prewencji, jak i skuteczności leczenia. Nie ulega bowiem wątpliwości, że hiperglikemia, niezależnie od tego, czy ma charakter przewlekły (klasyczny biochemiczny marker cukrzycy), czy typowy dla prediabetes (wczesny etap zaburzeń metabolizmu glukozy w postaci nieprawidłowej glikemii na czczo (impaired fasting glycemia, IFG) i/lub hiperglikemii poposiłkowej (impaired glucose tolerance, IGT), zwiększa ryzyko trwałego uszkodzenia morfologicznego i funkcjonalnego wielu narządów i, w konsekwencji, wpływa negatywnie na jakość i długość życia.

Zaloguj się i przeczytaj bezpłatnie całą treść artykułu.

Nie masz jeszcze konta dostępowego?
Zarejestruj się bezpłatnie, a otrzymasz:
* dostęp do wszystkich doniesień oraz pełnych tekstów artykułów naukowych w naszej Czytelni,
* prawo do bezpłatnego otrzymywania newslettera "Aktualności TERAPIA" z przeglądem interesujących i przydatnych wiadomości ze świata medycyny oraz systemu ochrony zdrowia w Polsce i na świecie,
* możliwość komentowania bieżących wydarzeń oraz udziału w ciekawych quizach i konkursach.
Zapraszamy serdecznie, dołącz do naszej społeczności.