Leki przeciwkrzepliwe są stosowane w wielu częstych chorobach układu krążenia (1). Przez wiele lat, głównie ze względów finansowych, dominowali w Polsce antagoniści witaminy K (vitamin K antagonists, VKA) – warfaryna i acenokumarol. Ich stosowanie jest jednak skomplikowane i wymaga oznaczania we krwi współczynnika czasu protrombinowego INR. W chwili rozpoczynania leczenia konieczne było równoczesne podawanie przez kilka dni heparyny drobnocząsteczkowej do czasu uzyskania terapeutycznego wyniku INR. Leczenie VKA wymagało częstych kontrolnych badań krwi z oznaczeniem wskaźnika INR (nie rzadziej niż co 4 tygodnie, nawet w przypadku stabilnego wyniku, znacznie częściej w chwili wprowadzania leku), modyfikacji dawek leku i przestrzegania odpowiedniej diety. Pacjent z wynikiem INR musiał kontaktować się z lekarzem prowadzącym w celu ustalenia dawki leku. U pacjentów poddawanych operacjom lub inwazyjnym badaniom należało odstawiać VKA, zastępując je czasowo heparyną drobnocząsteczkową. Wszystko to sprawiało, że duża grupa pacjentów nie miała terapeutycznego INR, a tym samym nie była skutecznie leczona lub chroniona przed powikłaniami zakrzepowo-zatorowymi.

Zaloguj się i przeczytaj bezpłatnie całą treść artykułu.

Nie masz jeszcze konta dostępowego?
Zarejestruj się bezpłatnie, a otrzymasz:
* dostęp do wszystkich doniesień oraz pełnych tekstów artykułów naukowych w naszej Czytelni,
* prawo do bezpłatnego otrzymywania newslettera "Aktualności TERAPIA" z przeglądem interesujących i przydatnych wiadomości ze świata medycyny oraz systemu ochrony zdrowia w Polsce i na świecie,
* możliwość komentowania bieżących wydarzeń oraz udziału w ciekawych quizach i konkursach.
Zapraszamy serdecznie, dołącz do naszej społeczności.